"Met Hart en Handen"

We zitten samen aan een tafeltje bij de speeltuinvereniging “de Hoven”. Het geluid van spelende kinderen op de achtergrond. Ik heb een gesprek met Henk Groen, en wie kent hem niet. “Nee” niet de schrijver H. Groen, bekend van het boek “Pogingen om iets van het leven te maken” maar H. Groen, Henk die op “de Worp’” woont. Alhoewel Henk wel een goed voorbeeld is van iemand die iets van het leven maakt. Het is een vieve man die veel binnen de gemeenschap in en voor de wijk doet. “Door vrijwilligerswerk blijf je letterlijk en figuurlijk in beweging, daar blijft een mens gezond van.” en dat verklaart waarschijnlijk de verschijning van Henk. Want hij is bij veel activiteiten op de worp te vinden. “Het is ooit begonnen omdat ik gevraagd werd of ik niet mee wilde helpen met het huttenkamp.” Een groots, geweldig, fantastisch festijn voor kinderen aan het eind van de zomervakantie. “Ik was net of nog net niet met pensioen“ zegt hij “en zoals dat dan gaat komt van het een het ander. Ik doe nu voor verschillende activiteiten administratie, m.n. financiële activiteiten. Maar daar komen vaak ook hand en spandiensten, want ik steek graag de handen uit de mouwen. Financiën en administratie dat is wel mijn oude vak. En ik houd er van mijn kennis te gebruiken.” Henk vindt het leuk om een bijdrage te leveren. Van speeltuinverenging, volkstuinvereniging, voedselbos tot “kleding loop”. Henk vertelt er enthousiast over. Wanneer ik vraag hoeveel tijd hij besteed aan vrijwilligerswerk dan denkt hij diep na. “Nou ja” zegt hij dan “mensen zeggen weleens, “Henk kom je wel toe aan onderhoud van je eigen huis.” Dan moet ik eerlijk zeggen dat schiet er wel eens bij in.” “Weet je” zegt hij: “Met vrijwilligerswerk maak je veel vrienden. Het is een verrijking van mijn leven.”

Dit is een uitspraak van Aletta Mes, vrijwilliger in de Lebuinuskerk, de stadskerk in Deventer. “Twee jaar geleden zijn wij vanuit Utrecht naar Deventer verhuisd” vertelt Aletta. ‘In Utrecht had ik een winkel in het centrum. Vroeger zou je dat een winkel in “passementen” noemen. Ik verkocht allerhande naaiartikelen, knopen, sierband, kwasten, franje enz. De winkel heette “Passementerie.“ De contactpersoon voor de vrijwilligers van de kerk hoorde van haar achtergrond en benaderde haar. Of ze belangstelling had om het kerkwinkeltje wat op te frissen, te vernieuwen. Dat sprak haar aan. Ze vond het leuk iets binnen de kerk te doen. “Het ligt me denk ik wel om iets weer op de rit te zetten. We doen het met zijn tweeën. Dat vind ik prettig samen verantwoordelijk voor de inkoop en de keuze van de producten. Het is toch zoeken naar producten die bij Deventer maar ook de kerk passen. De doelgroep die de het winkeltje bezoeken zijn zowel toeristen als kerkbezoekers.” Vrijwilligerswerk vergroot je betrokkenheid bij die organisatie en bij de mensen die bij de organisatie horen. De kerk heeft een speciale medewerker die brengt structuur in al het werk wat vrijwilligers doen. “Zo hebben wij als vrijwilligers een duidelijk aanspreekpunt, is het helder wat iedereen doet en hoe dat samenhangt” zegt Aletta. “Zo ervaar je ook dat men ons werk belangrijk vindt en het vergroot de binding met elkaar.“ Aletta vertelt dat je als vrijwilliger wel honderd dingen kunt doen. “Maar het moet wel behapbaar zijn. Er moet wel een balans zijn in je leven.” zegt ze, “naast vier dagen werken heb je maar beperkte tijd. Dat is gewoon zo. “ Vrijwilligerswerk, “klein of groot”, er is altijd iets wat bij je past.

Dat is Silvia Sanders, men zegt weleens over haar: “Ze kan toveren met verf, wat haar ogen zien maken haar handen.” In 2001 kwam Silvia in Lettele wonen. Ze zegt: “Een dorp is leuk, gaat zeker voor je leven, wanneer je een steentje bijdraagt.” Al gauw werd ze door bekenden gevraagd om deel te nemen aan de groep decorbouwers voor de jaarlijkse revue. In oktober komt de groep decorbouwers (5 mannen en Silvia) voor het eerst bij elkaar. De schrijvers van de revue leveren dan hun eerste teksten en ideeën over het decor aan. Hun werk vangt dan aan. Enthousiast begint ze te vertellen over haarzelf en over de boys. De boys zijn voor het grovere werk zagen, timmeren enz. Wanneer dat klaar is zeggen ze tegen haar: “redt oe der moar met”. “Ja en dan komt het fijne werk, de details” zegt Silvia. Ze straalt en vervolgt: ‘Ik ben gewoon een van de guys, ze noemen mij Silly. En ik ben ook wel een beetje Silly. Soms veel te precies volgens de mannen.” Ze kijkt wat nadenkend voor zich uit. Pakt haar telefoon en laat een foto zien van gemaakte grote kruidenpotjes. “Kijk” zegt ze “op die kruidenpotjes zet ik dan niet alleen de streepjes van de barcode maar ook de juiste cijfers. De gabbertjes vinden dat soms overbodig maar ze weten dat hun Silly een beetje silly is. En ja eigenlijk ben er ook wel trots op als het er mooi en precies uit ziet.” Soms zegt ik tegen mijzelf: “misschien kan het ook wel wat minder. Maar…” En trekt haar schouders op. We zijn een leuk team hebben dezelfde humor, teuten niet en na het werk drinken we gezellig een biertje. De revue in Lettele doet er zijn voordeel mee. Ieder jaar weer kleurige, mooi uitgewerkte decorstukken. Tekst: Gerrie Nieuwenhuis Foto: Ingrid de Vlaming

Wat ooit begon met het jaarlijks inzaaien van een lint van wilde bloemen in de berm, is uitgegroeid tot een reeks wekelijkse activiteiten waarin natuur, ontmoeting en verbinding centraal staan. Achter dit initiatief staan twee bevlogen vrijwilligers: Adjo Tjon en André Peters uit Diepenveen, organisatoren van de week 'Diepenveen bloeit op'. 'Op ruimte wordt vaak gebouwd en van stenen wordt zelden groen gemaakt.' Adjo is vanuit Utrecht in Diepenveen komen wonen en André is in Diepenveen geboren. Een mooi duo, die veel tijd samen steken in vrijwilligerswerk. Met hun activiteiten dragen zijn bij aan vergroting van kennis over de natuur en bewustwording van de mooie omgeving van Diepenveen. 'Wanneer je ergens kennis over hebt kun je er ook voor zorgen.' zegt Adjo. 'En daarnaast zorgen de activiteiten voor ontmoeting en verbinding. Ook een van de doelstellingen van ‘Groen Vitaal’, vult André aan. Adjo vertelt enthousiast verder: 'Ik wil graag dat mensen zich bewust worden van de mooie omgeving waarin we hier wonen. Ik kom zelf uit Utrecht een gebied met minder groen. Ik zeg altijd: 'Op ruimte wordt vaak gebouwd en van stenen wordt zelden groen gemaakt.' Ik wil mij inzetten voor het behoud van het groen, want het is zo prachtig. Als je dat voorlief neemt kan het zomaar verdwijnen door mensen. Daarvoor maak ik tijd vrij en maak ik verbinding met anderen. Vrijwilligers werk betekent tijd vrijmaken voor elkaar André is zich vanaf 2020 steeds meer gaan bezighouden met het thema duurzaam o.a. als energiecoach bij Deventer Energie. Daarnaast heeft hij zich in Diepenveen aangesloten bij 'Groen vitaal', waar ‘Diepenveen bloeit op' uit is ontstaan. Iets doen voor de gemeenschap, daar is hij mee opgegroeid. Hij kent het begrip noaberschap heel goed. 'Dat was bij ons een gegeven, had bepaalde regels, verplichtingen.' Gebruik maken van elkaars kennis en vaardigheden vertelt André. Ik leg overal mijn oor te luister en wanneer ik hoor dat iemand een speciale deskundigheid, vaardigheid of hobby rond het thema groen heeft, dan onthoud ik dat. Ik leg het dan meteen Adjo voor: ‘Is dit iets voor onze week?’ Veur mekaare, deur mekaare!' Het dorp dichter bij de natuur brengen en dichter bij elkaar. Dat is wat deze twee enthousiastelingen willen. 'Het is een levendig dorp door al die vrijwilligers.' zegt Adjo. André knikt instemmend: 'Het dorp is volop in beweging. Door de dorpsvisie zijn er veel nieuwe activiteiten, ook oude activiteiten zijn weer nieuw leven ingeblazen.' Adjo kijkt nadenkend en vragend André aan en zegt: 'Hoe is die slogan ook alweer André?' Veur mekaare, deur mekaare!' 'Ja, die uitspraak draagt het vrijwilligerswerk'. Ze knikken beide instemmend. Interview: Gerrie Nieuwenhuis Foto's: I ngrid de Vlaming

“Voetbalvrienden Deventer is een verrijking in mijn leven!” “Ik had eigenlijk niets met voetbal,” zegt Monique. “We waren met zijn drieën thuis: vader, moeder en ik. Mijn vader was een sportliefhebber, zij het passief. Voetbal en andere sporten op TV kijken. Mijn moeder en ik kregen geen kans. Geen denken aan; mijn vader was de baas van de afstandsbediening! Bovendien vergrootte het vandalisme in de jaren ´80 en ´90 mijn weerzin nog meer.” Jaren later trok een artikel over de maatschappelijke betrokkenheid van Go Ahead Eagles, in het plaatselijk sufferdje, haar aandacht. Tevens was er een actie van de Stentor, waarmee een Club Card voor twee jaar voor de prijs van één jaar kon worden bemachtigd. Waarom niet, dacht ze. De eerste wedstrijd was de streekderby tegen PEC Zwolle, die met 3 - 2 werd gewonnen. “Uiteindelijk wilde ik ook zelf voetballen.” “Ik kreeg er plezier in en ging naar elke wedstrijd. Uiteindelijk wilde ik ook zelf voetballen en ging op zoek naar een eigen club.” Na wat omzwervingen kwam ze bij FC RDC in Borgele terecht en werd daar een bekend gezicht: naast voetballen draaide ze bardiensten en zit nu in de redactie van het FC RDC Magazine. Op een dag vroeg een speler: “Monique, wil jij de coördinatie van voetbalgroep ‘Bal bij Stier’ overnemen?” Een groep mannen die op zondag samen voetbalden bij het beeld van de stier in het Rijsterborger park. Natuurlijk, en later voegde ze deze groep samen met een groep op het Auping-veld. Zo ontstond ‘Voetbalvrienden Deventer.’ Jongens en mannen van 10 tot 75 jaar. Zeker veertien nationaliteiten die op zondagochtend van 10.00 - 12.00 uur samen toernooitjes spelen. Vrijwilligerswerk brengt je op ideeën Monique deelt de teams in, zorgt voor ballen en hesjes, leert spelers het belang van samenspelen, discipline van aan- en afmelden en op tijd komen. Kortom, ze werkt aan saamhorigheid, integratie en omgangsvormen. Ze straalt als ze over ‘haar mannen’ vertelt: “Het contact met al die nationaliteiten is een enorme verrijking gebleken. Het heeft ertoe geleid dat ik de opleiding voor NT2-docent wil gaan volgen.” Een andere toekomst tegemoet! Interview door Gerrie Nieuwenhuis - Fotografie door Geb Kos

Binnen Deventer Doet helpen diverse vrijwilligers anderen bij hun zoektocht naar leuk vrijwilligerswerk. Zo ook Johan Maas, 78 jaar. Hij vertelt over hoe hij hierbij kwam. ‘Na jarenlang gewerkt te hebben bij de Academie Mens en Arbeid – eerst als leraar en later in de toetsingscommissie als onderwijskundige – kwam mijn pensioen in zicht. Maar thuiszitten is niks voor mij. Ik besloot mijn tijd zinvol te besteden en werd trainer voor de jongste jeugd bij Deventer IJsclub, De DIJC, waar ik de allerkleinsten leer schaatsen. Daarnaast ben ik voorganger bij vieringen en uitvaarten van de Lebuïnusparochie, iets waar ik veel voldoening uit haal. Toen mijn vrouw overleed, merkte ik dat er meer ruimte kwam om me betekenisvol in te zetten voor anderen.’ Kijken naar talent ‘Tijdens mijn zoektocht kwam ik op de website van Deventer Doet. Daar ontdekte ik hoeveel mooi vrijwilligerswerk er te vinden is. Inmiddels help ik hier anderen bij het vinden van passend vrijwilligerswerk. Ik kijk niet alleen naar de vacatures, maar vooral naar de kwaliteiten en talenten van mensen. Iedereen heeft iets te bieden, en ik help hen ontdekken waar ze het beste tot hun recht komen.’ Samen zoeken naar passend vrijwilligerswerk ‘Mijn jarenlange ervaring komt hier goed van pas en wordt gewaardeerd. Ik geniet ervan om met mensen in gesprek te gaan en samen te zoeken naar een plek waar ze echt iets kunnen betekenen. Vrijwilligerswerk geeft structuur, sociale contacten en vooral veel voldoening.’ Johan sluit af met een tip. ‘Pensioen betekent niet dat je stil hoeft te zitten. Ik blijf actief en betrokken, want er is altijd iets te doen. En zolang ik iets kan bijdragen, blijf ik dat met plezier doen!’ Wilt u zich ook vrijwillig inzetten? Op dinsdag, woensdag en donderdag tussen 10.00 en 14.00 uur bent u van harte welkom bij het inloopspreekuur van Deventer Doet aan de Kleine Overstraat 75 voor een vrijblijvend gesprek. En wellicht komt u Johan daar tegen! Kijk ook eens op de website: www.deventerdoet.nl.